ايستاده

ايستاده
منتظر، بي هراس از تيغ طعنه ها
ايستاده
مومن ، در نبرد با وسوسه ها
يگانه يادگار بهار
بمان كه ماندنت دليل صداقت واژه هاست
عطوفت ، مهر ؛
تا چه اندازه بكار ميروند ، در هر صحبت ؟
و تا چه اندازه ميفهمند ، در هر صحبت ؟
كه چه مي¬گويند
دل ما گداي معنا نيست
ذهن ما حماقت پيشه شده
كه نميداند ؛
در گذر لحظه ها ، در نگاه عابران
صحبت ها ، واژه ها ، عبارت ها
چقدر ثروت دارند
كه اين الماس بكر
در انتظار دست كاشف
تا دريابد مهر را ، عاطفه را از حاشيه¬ي عادت!

ساده

او به غم من شيفته
تا چشمي بردارم ، از آسمان
قلبي بگيرم ، از مهر
شوري بگيرم ، از اميد
در زمانه اي كه بي تاب مرگ هر يك انسان است
چه پر برك ، تبسمي
كه نميرد در اشك ،
گم نشود در بغض
اگر اين قد من ، قامت بلند سرو نيست
شايد ،
شايد ، براي ماندن ، سندي جاودان شود
شعر انعكاس وهم آلودي از غم شد
شاعر ، مترسك سر مزرعه­ي منحوص شكست ها
اين چنين باور ها
نه شعر گفتم ، نه شاعرم
مينويسم از اميد
هر چند خريداري ندارد سر بازار
ميگويم از لبخند
از حماسه­ي اميد
از شكوه شكفتن بنفشه
از در و ديوار
از نگاه ، از زبان ، از ذهن ، از حركت
همه دارايي هاي فراموش شده­ي انسان ها
يك پلك ، يك فنجان چاي داغ
ساده ، ساده ، ساده ميگذرند
از آنچه دارند
و سخت نگرانند، آنچه را نبايد داشت و ندارند آن را به آن
ميميرم از طعنه­ي لطف روزگار
اگر نگويم اين صحبت ممنوع را در كشتارگاه ماوراء
رسم لجن­آلوده­ي خود نمايي !
من به همين لحظه كه هستم ، ساده سالم
شاكرم !